Sulla retta concezione degli dei

Inserito in Varie.

Της περι τους θεους ευσεβειας ισθι οτι το κυριωτατον εκεινο εστιν, ορθας υποληψεις περι αυτων εχειν ως οντων και διοικουντων τα ολα καλως και δικαιως και σαυτον εις τουτο κατατεταχεναι, το πειθεσθαι αυτοις και εικειν πασι τοις γινομενοις και ακολουθειν εκοντα ως υπο της αριστης γνωμης επιτελουμενοις. Ουτω γαρ ου μεμψη ποτε τους θεους ουτε εγκαλεσεις ως αμελουμενος. Αλλως δε ουχ οιον τε τουτο γινεσθαι, εαν μη αρης απο των ουκ εφ' ημιν και εν τοις εφ' ημιν μονοις θης το αγαθον και το κακον. Ως, αν γε τι εκεινων υπολαβης αγαθον η κακον, πασα αναγκη, οταν αποτυγχανης ων θελεις και περιπιπτης οις μη θελεις, μεμψασθαι σε και μισειν τους αιτιους.

Alessandro e Bucefalo

Inserito in Varie.

Εγενετο δε Αλεξανδρος ετων ιε, και εν μια των ημερων ετυχε διερχεσθαι αυτον εν τω τοπω, ενθα ην ο Βουκεφαλος ιππος εγκεκλησμενος, και ηκουσε χρεμετισμου φοβερου. Και επιστραφεις προς τους προπολους ειπεν· «Τις ουτος ο χρεμετισμος του ιππου;». Αποκριθεις δε ο Πτολεμαιος ο στραταρχης ειπεν· «Δεσποτα, ουτος εστιν ο Βυκεφαλος ιππος, ον ο πατηρ σου ενεκλεισε δια το ανθρωποφαγον αυτον ειναι». Ακουσας δε ο ιππος της Αλεξανδρου λαλιας εχρεμετισεν εκ δευτερου, ουχ ως παντοτε φοβερον αλλα μελιχρον και λιγυρον ως υπο θεου υποτασσομενος. Ως ουν ηγγισε τω καγγελλω Αλεξανδρος, ευθεως ο ιππος προετεινε τους εμπροσθιους ποδας τω Αλεξανδρω, και την γλωτταν αυτου προσχων αυτω υποφαινων τον ιδιον δεσποτην. Ο δε Αλεξανδρος θεασαμενος την θαυμαστην του ιππου προσοψιν και λειψανα πολλων ανθρωπων βιοθανατων υποκειμενα αυτω, παραγκωνισαμενος τους φυλακας του ιππου ηνοιξε το καγγελλον και δραξαμενος του τενοντος αυτου ηλατο αχαλινωτον και διηγε δια μεσης της πολεως Πελλης.

L'assoluta novità del messaggio cristiano

Inserito in Varie.

Ο λογος γαρ ο του σταυρου τοις μεν απολλυμενοις μωρια εστιν, τοις δε σωζομενοις ημιν δυναμις θεου. Γεγραπται γαρ, Απολω την σοφιαν των σοφων, και την συνεσιν των συνετων αθετησω. Που σοφος; που γραμματευς; που συζητητης του αιωνος τουτου; ουχι εμωρανεν ο θεος την σοφιαν του κοσμου; εστιν. Επειδη γαρ εν τη σοφια του θεου ουκ εγνω ο κοσμος δια της σοφιας τον θεον, ευδοκησεν ο θεος δια της μωριας του κηρυγματος σωσαι τους πιστευοντας. Επειδη και Ιουδαιοι σημεια αιτουσιν και Ελληνες σοφιαν ζητουσιν, ημεις δε κηρυσσομεν Χριστον εσταυρωμενον, Ιουδαιοις μεν σκανδαλον εθνεσιν δε μωριαν, αυτοις δε τοις κλητοις, Ιουδαιοις τε και Ελλησιν, Χριστον θεου δυναμιν και θεου σοφιαν οτι το μωρον του θεου σοφωτερον των ανθρωπων εστιν, και το ασθενες του θεου ισχυροτερον των ανθρωπων. Βλεπετε γαρ την κλησιν υμων, αδελφοι, οτι ου πολλοι σοφοι κατα σαρκα, ου πολλοι δυνατοι, ου πολλοι ευγενεις· αλλα τα μωρα του κοσμου εξελεξατο ο θεος ινα καταισχυνη τους σοφους, και τα ασθενη του κοσμου εξελεξατο ο θεος ινα καταισχυνη τα Ισχυρα, και τα αγενη του κοσμου και τα εξουθενημενα εξελεξατο ο θεος, τα μη οντα, ινα τα οντα καταργηση, οπως μη καυχησηται πασα σαρξ ενωπιον του θεου.

Conseguenze del peccato originale

Inserito in Varie.

Και ειπεν κυριος ο θεος τω οφει· «Οτι εποιησας τουτο, επικαταρατος συ απο παντων των κτηνων και απο παντων των θηριων της γης· επι τω στηθει σου και τη κοιλια πορευση και γην φαγη πασας τας ημερας της ζωης σου. Και εχθραν θησω ανα μεσον σου και ανα μεσον της γυναικος και ανα μεσον του σπερματος σου και ανα μεσον του σπερματος αυτης· αυτος σου τηρησει κεφαλην, και συ τηρησεις αυτου πτερναν». Και τη γυναικι ειπεν· «Πληθυνων πληθυνω τας λυπας σου και τον στεναγμον σου, εν λυπαις τεξη τεκνα· και προς τον ανδρα σου η αποστροφη σου, και αυτος σου κυριευσει». Τω δε Αδαμ ειπεν· «Οτι ηκουσας της φωνης της γυναικος σου και εφαγες απο του ξυλου, ου ενετειλαμην σοι τουτου μονου μη φαγειν απ αυτου, επικαταρατος η γη εν τοις εργοις σου· εν λυπαις φαγη αυτην πασας τας ημερας της ζωης σου· ακανθας και τριβολους ανατελει σοι, και φαγη τον χορτον του αγρου. Εν ιδρωτι του προσωπου σου φαγη τον αρτον σου εως του αποστρεψαι σε εις την γην, εξ ης ελημφθης· οτι γη ει και εις γην απελευση».

Il Signore rimprovera Adamo ed Eva

Inserito in Varie.

Και ηχουσαν την φωνην κυριου του θεου περιπατουντος εν τω παραδεισω το δειλινον, και εκρυβησαν ο τε Αδαμ και η γυνη αυτου απο προσωπου κυριου του θεου εν μεσω του ξυλου του παραδεισου. Και εκαλεσεν κυριος ο θεος τον Αδαμ και ειπεν αυτω· «Αδαμ, που ει;». Και ειπεν αυτω· «Την φωνην σου ηκουσα περιπατουντος εν τω παραδεισω και εφοβηθην, οτι γυμνος ειμι, και εκρυβην». Και ειπεν αυτω· «Τις ανηγγειλεν σοι οτι γυμνος ει; μη απο του ξυλου, ου ενετειλαμην σοι τουτου μονου μη φαγειν απ' αυτου, εφαγες;». Και ειπεν ο Αδαμ· «Η γυνη, ην εδωκας μετ' εμου, αυτη μοι εδωκεν απο του ξυλου, και εφαγον». Και ειπεν κυριος ο θεος τη γυναικι· «Τι τουτο εποιησας;» και ειπεν η γυνη· «Ο οφις ηπατησεν με, και εφαγον».

Seguici