Οι Ελληνες αγαγονται εξ Αυλιδος και Τενεδω προσεχουσιν. Ταυτης βασιλευει Τενης ο Κυκνου και Προκλειας, ως δε τινες λεγουσιν Απολλωνοσ· ουτος πολλου χρονου ενταυθα φυγας κατωκει. Προσπλεοντας ουν Τενεδω τους Ελληνας Τενης ορων, πειρα αυτους απειργειν βαλλων πετρους, αλλ' Αχιλλευς ξιφει αυτον πλησσει κατα το στηθος και αποθνησκει, απερισκεπτος δε της φραδης της εκ Θετιδος· «Ω τεκνε, μη κτεινε Τενην, διοτι Απολλων υστερον αποθανειται σε». Τελουντων δε αυτων Απολλωνι θυσιαν, εκ του βωμου υδρος προσερχεται και δακνει Φιλοκτητην, αθεραπευτου δε του ελκους και δυσωδους γιγνομενου, της δε οδμης ουκ ανεχομενου του στρατου, Ουδσσευς αυτον εις νησον Λημνον μεθ' ων ειχε τοξων Ηρακλειων εισαγει και ενθα εκτιθησι, κελευοντος Αγαμεμνονος. Ο δε εκει τα πτηνα τοξευων τροφην εχει και τον βιον διαγει εν ερημια.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati