Μετα μακραν πλανην, ο Οδυσσευς, παραγιγνομενος εις την πατριδα, την οικιαν εν μεγαλη διαφθορα ευρισκει. Οι μνηστηρες γαρ, νεοι απο των νησων παρα Ιθακη, την Πηνελοπην μνωνται. Ουτοι δε πορευομενοι εις το βασιλειον, δαπανωντες τας Οδυσσεως αγελας ευωχεονται. Αλλα η βασιλεια τον γαμον συγχωρει μετα το του ενταοριου Λαερτη τελος· δια τρια ετη, η γυνη μεγιστον και καλλιστον ιστον ιχραινει μεθ' ημεραν, νυκτωρ δε αυτο αναλυει. Τουτον τον τροπον η βασιλεια τους μνηστηρας εξαπατα, μεχρις οτε ο Οδυσσευς ως επαιτης εις την οικιαν αφικνειται. Ο ηρως τα κατα την οικιαν μανθανει και την νεμεσιν επιβουλευει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati