Ουν διωρισται το θηλυ και το δουλον (ουθεν γαρ η φυσις ποιει τοιουτον οιον οι χαλκοτυποι την Δελφικην μαχαιραν, πενιχρως, αλλ' εν προς εν ουτω γαρ αν αποτελοιτο καλλιστα των οργανων εκαστον, μη πολλοις εργοις αλλ' ενι δουλευον)· εν δε τοις βαρβαροις το θηλυ και το δουλον την αυτην εχει ταξιν. Αιτιον δ' οτι το φυσει αρχον ουκ εχουσιν, αλλα γινεται η κοινωνια αυτων δουλης και δουλου. Διο φασιν οι ποιηται· «βαρβαρων δ' 'Ελληνας αρχειν εικος», ως ταυτο φυσει βαρβαρον και δουλον ον. Εκ μεν ουν τουτων των δυο κοινωνιων οικια πρωτη, και ορθως Ησιοδος ειπε ποιησας· «οικον μεν πρωτιστα γυναικα τε βουν τ αροτηρα»· ο γαρ βους αντ' οικετου τοις πενησιν εστιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati