Κατα φυσιν δε οντος ημιν του μιμεισθαι και της αρμονιας και του ρυθμου (τα γαρ μετρα οτι μορια των ρυθμων εστι φανερον) εξ αρχης οι πεφυκοτες προς αυτα μαλιστα, κατα μικρον προαγοντες, εγεννησαν την ποιησιν εκ των αυτοσχεδιασματων. Διεσπασθη δε κατα τα οικεια ηθη η ποιησις: οι μεν γαρ σεμνοτεροι τας καλας εμιμουντο πραξεις και τας των τοιουτων, οι δε ευτελεστεροι τας των φαυλων, πρωτον φογους ποιουντες, ωσπερ ετεροι υμνους και εγκωμια. Των μεν ουν προ Ομηρου ουδενος εχομεν ειπειν τοιουτον ποιημα, εικος δε ειναι πολλους: απο δε Ομηρου αρξαμενοις εστιν, οιον εκεινω ο Μαργιτης και τα τοιαυτα, εν οις κατα το αρμοττον και το ιαυβειον ηλθε μετρον (διο και ιαμβειον καλειται νυν, οτι εν τω μετρω τουτω ιαμβιζον αλληλουσ). Και εγενοντο των παλαιων οι μεν ηρωικων οι δε ιαμβων ποιηται. Ωσπερ δε και τα σπουδαια μαλιστα ποιητης Ομηρος ην (μονος γαρ ουχ οτι ευ, αλλα και μιμησεις δραματικας εποιησεν), ουτως και τα της κωμωδιας σχηματα πρωτος υπεδειξεν ου ψογον αλλα το γελοιον δραματοποιησας: ο γαρ Μαργιτης αναλογον εχει, ωσπερ Ιλιας και η Οδυσσεια προς τας τραγωδιας, ουτω και ουτος προς τας κωμωδιας.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati