Ο ανθρωπος φυσει πολιτικον ζωον, και ο απολις δια φυσιν και ου δια τυχην ητοι φαυλος εστιν η κρειττων η ανθρωπος, ωσπερ και ο υφ' Ομηρου λοιδορηθεις << αφρητωρ αθεμιστος >>: αμα γαρ φυσει τοιουτος και πολεμον επιθυμητης. Διστι δε πολιτικον ο ανθρωπος ζωον πασης μελιττης και παντος αγελαιου ζωον μαλλον, δηλον. Ουθεν γαρ, ως φαμεν, ματην η φυσις ποιει: λογου δε μονου ανθρωπος εχει των ζωων: η μεν ουν φωνη του λυπηρου και ηδεος εστι σημειον διο και τοις αλλοις υπαρχει ζωοις: μεχρι γαρ τουτου η φυσις αυτων εληλυθε, του εχειν αισθησιν λυπηρου και ηδεος και ταυτα σημαινειν αλληλοις: ο δε λογος επι τω δηλουν εστι το συμφερον και το βλαβερον, ωστε και το δικαιον και το αδικον: τουτο γαρ προς ταλλα ζωα τοις ανθρωποις ιδιον, το μονον αγαθου και κακου και δικαιου και αδικου και των αλλων αισθησιν εχειν: η δε τουτων κοινωνια ποιει οικιαν και πολιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati