Επει δε σκοπουμεν εκ τινων αι τε στασεις γινονται και αι μεταβολαι περι τας πολιτειας, ληπτεον καθολου πρωτον τας αρχας και τας αιτιας αυτων. Εισι δη σχεδον ως ειπειν τρεις τον αριθμον, ας διοριστεον καθ' αυτας τυπω πρωτον. Δει γαρ λαβειν πως τε εχοντες στασιαζουσι και τινων ενεκεν, και τριτον τινες αρχαι γινονται των πολιτικων ταραχων και των προς αλληλους στασεων. Του μεν ουν αυτους εχειν πως προς την μεταβολην αιτιαν καθολου μαλιστα θετεον περι ης ηδη τυγχανομεν ειρηκοτες. Οι μεν γαρ ισοτητος εφιεμενοι στασιαζουσιν αν νομιζωσιν ελαττον εχειν οντες ισοι τοις πλεονεκτουσιν, οι δε της ανισοτητος και της υπεροχης αν υπολαμβανωσιν οντες ανισοι μη πλεον εχειν αλλ' ισον η ελαττον (τουτων δ' εστι μεν ορεγεσθαι δικαιως, εστι δε και αδικως): ελαττους τε γαρ οντες οπως ισοι ωσι στασιαζουσι, και ισοι οντες οπως μειζους. Πος μεν ουν εχοντες στασιαζουσιν, ειρηται: περι ων δε στασιαζουσιν εστι κερδος και τιμη και ταναντια τουτοις. Και γαρ ατιμιαν φευγοντες και ζημιαν, η υπερ αυτων η των φιλων, στασιαζουσιν εν ταις πολεσιν. Αι δ' αιτιαι και αρχαι των κινησεων, οθεν αυτοι τε διατιθενται τον ειρημενον τροπον και περι των λεχθεντων, εστι μεν ως τον αριθμον επτα τυγχανουσιν ουσαι, εστι δ' ως πλειους. Ων δυο μεν εστι ταυτα τοις ειρημενοις, αλλ' ουχ ωσαυτως: δια κερδος γαρ και δια τιμην παροξυνονται προς αλληλους ουχ ινα κτησωνται σφισιν αυτοις, ωσπερ ειρηται προτερον, αλλ' ετερους ορωντες τους μεν δικαιως τους δ' αδικως πλεονεκτουντας τουτων: ετι δια υβριν, δια φοβον, δια υπεροχην, δια καταφρονησιν, δια αυξησιν την παρα το αναλογον: ετι δε αλλον τροπον δί εριθειαν, δι ολιγωριαν, δια μικροτητα, δια ανομοιστητα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati