Διο δει μη δυσχεραινειν παιδικως την περι των ατιμοτερων ζωων επισκεψιν. Εν πασι γαρ τοις φυσικοις ενεστι τι θαυμαστον• και καθαπερ Ηρακλειτος λεγεται προς τους ξενους ειπειν τους βουλομενους εντυχειν αυτω, οι επειδη προσιοντες ειδον αυτον θερομενον προς τω ιπνω εστησαν (εκελευε γαρ αυτους εισιεναι θαρρουντας• ειναι γαρ και ενταυθα θεους), ουτω και προς την ζητησιν περι εκαστου των ζωων προσιεναι δει μη δυσωπουμενον ως εν απασιν οντος τινος φυσικου και καλου. Το γαρ μη τυχοντως αλλ' ενεκα τινος εν τοις της φυσεως εργοις εστι και μαλιστα• ου δ' ενεκα συνεστηκεν η γεγονε τελους, την του καλου χωραν ειληφεν. Ει δε τις την περι των αλλων ζωων θεωριαν ατιμον ειναι νενομικε, τον αυτον τροπον οιεσθαι χρη και περι αυτου• ουκ εστι γαρ ανευ πολλης δυσχερειας ιδειν εξ ων συνεστηκε το των ανθρωπων γενος, οιον αιμα, σαρκες, οστα, φλεβες και τα τοιαυτα μορια. Ομοιως τε δει νομιζειν τον περι ουτινοσουν των μοριων η των σκευων διαλεγομενον μη περι της υλης ποιεισθαι την μνημην, μηδε ταυτης χαριν, αλλα της ολης μορφης, οιον και περι οικιας, αλλα μη πλινθων και πηλου και ξυλων• και τον περι φυσεως περι της συνθεσεως και της ολης ουσιας, αλλα μη περι τουτων α μη συμβαινει χωριζομενα ποτε της ουσιας αυτων. La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati