Αλεξανδρος μεν την στρατιαν πασαν συνεταττεν ως μαχουμενος· Παρμενιων δε προσελθων λεγει Αλεξανδρω ταδε· «Εμοι δοκει, βασιλευ, αγαθον ειναι εν τω παροντι καταστρατοπεδευσαι επι τη οχθη του ποταμου ως εχομεν. Τους γαρ πολεμιους ου δοκω τολμησειν πολυ τω πεζω λειπομενους πλησιον ημων αυλισθηναι, και ταυτη παρεξειν εωθεν ευπετως τω στρατω διαβαλειν τον πορον υποφθασομεν γαρ αυτοι περασαντες πριν εκεινους ες ταξιν καθιστασθαι. Νυν δε ουκ ακινδυνως μοι δοκουμεν επιχειρησειν τω εργω, οτι ουχ οιον τε εν μετωπω δια του ποταμου αγειν τον στρατον. Πολλα μεν γαρ αυτου οραται βαθεα, αι δε βχθαι αυται ορας οτι υπερυψηλοι και κρημνωδεις εισιν ημιν ατακτως τε ουν και κατα κερας εκβαινουσιν επιθησονται ες φαλαγγα ξυντεταγμενοι των πολεμιων οι ιππεις· και το πρωτον σφαλμα ες τε τα παροντα χαλεπον και ες την υπερ παντος του πολεμου κρισιν σφαλερον αν ειη». Αλεξανδρος δε· «Ταυτα μεν,» εφη, «ω Παρμενιων, γιγνωσκοτ αισχυνομαι δε, ει τον μεν Ελλησποντον διεβην ευπετως, τουτο δε, σμικρον ρευμα, - ουτω τω ονοματι τον Γρανικον εκφαυλισας, - ειρξει ημας το μη ου διαβηναι. Και τουτο ουτε προς της δοξης Μακεδονων ουτε προς της εμης ες τους κινδυνους οξυτητος ποιουμαι· αποθαρρησειν τε δοκω τους Περσας ως αξιομαχους Μακεδοσιν οντας, οτι ουδεν αξιον του σφων δεους εν τω παραυτικα επαθον».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati