Ουτως ουν εις νοσον πεσοντα, σπασμω τε εχεσθαι Αλεξανδρον και θερμαις ισχυραις και αγρυπνια ξυνεχει. Και τους μεν αλλους ιατρους ουκ οιεσθαι ειναι βιωσιμον, Φιλιππον δε Ακαρνανα, ιατρον, ξυνοντα Αλεξανδρω και τα τε αμφι ιατρικην ες τα μαλιστα πιστευομενον, καθηραι εθελειν Αλεξανδρον ψαρμακω· και τον κελευειν καθηραι. Τον μεν δη παρασκευαζειν την κυλικα, εν τουτω δε Αλεξανδρω δοθηναι επιστολην παρα Παρμενιωνος, παρακελευοντος φυλαξασθαι Φιλιππον ακουειν γαρ αυτον διεφθαρθαι υπο Δαρειου χρημασιν ωστε φαρμακω αποκτειναι Αλεξανδρον. Τον δε αναγνοντα την επιστολην και ετι μετα χειρας εχοντα αυτον μεν λαβειν την κυλικα, εν η ην το φαρμακον την επιστολην δε τω Φιλιππω δουναι ινα αναγνοιη. Και ομου τον τε Αλεξανδρον πινειν και τον Φιλιππον αναγιγνωσκειν τα παρα του Παρμενιωνος. Φιλιππον δε ουδεν εκπλαγεντα προς την επιστολην ευθυς ενδηλον γενεσθαι οτι καλως αυτω εχει τα του φαρμακου· Αλεξανδρον γαρ σωθησεσθαι πειθομενον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati