Αλεξανδρος, ως προσαγοντα αυτον επυθετο, προσιππευσας προ της ταξεως ξυν ολιγοις των εταιρων απαντα τω Πωρω· και επιστησας τον ιππον το τε μεγεθος εθαυμαζεν, υπερ πεντε πηχεις μαλιστα ξυμβαινον, και το καλλος του Πωρου και οτι ου δεδουλομενος τη γνωμη εφαινετο, αλλ' ωσπερ αν ανηρ αγαθος ανδρι αγαθω προσελθοι υπερ βασιλειας της αυτου προς βασιλεα αλλον καλως ηγωνισμενος. Ενθα δη Αλεξανδρος πρωτος προσειπων αυτον λεγειν εκελευσεν οτι οι γενεσθαι εθελοι. Πωρον δε αποκρινασθαι λογος, οτι· «Βασιλικως μοι χρησαι, ο Αλεξανδρε». Και Αλεξανδρος ησθεις τω λογω, «Τουτο μεν εσται σοι, ω Πωρε,» εφη, «εμου ενεκα· συ δε σαυτου ενεκα ο τι σοι φιλον αξιου». Ο δε παντα εφη εν τουτω ενειναι. Και Αλεξανδρος τουτω ετι μαλλον τω λογω ησθεις την τε αρχην τω Πωρω των τε αυτου Ινδων εδωκε και αλλην ετι χωραν προς τη παλαι ουση πλειονα της προσθεν προσεθηκε· και ουτως αυτος τε βασιλικως κεχρημενος ην ανδρι αγαθω και εκεινω εκ τουτου ες απαντα πιστω εχρησατο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati