Αλεξανδρον δε ποθος ελαβεν ιδειν τον χωρον, οπου τι να υπομνηματα του Διονυσου οι Νυσαιοι εκομπαζον. Ελθειν τε ες το ορος τον Μηρον ξυν τοις εταιροις τοις ιππευσι και τω πεζικω αγηματι και ιδειν κισσου τε αναπλεων και δαφνης το ορος και αλση παντοια· και ιδειν συσκιον, και Θηρας εν αυτω ειναι θηριων παντοδαπων. Και τους Μακεδονας ηδεως τον κισσον ιδοντας, οια δη δια μακρου οφθεντα (ου γαρ ειναι εν τη Ινδων χωρα κισσον, ουδε ιναπερ αυτοις αμπελοι ησαν) στεφανους σπουδη απ' αυτου ποιεισθαι, ως και στεφανωσασθαι ειχον, εφυμνουντας τον Διονυσον τε και τας επωνυμιας του θεου ανακαλουντας. Θυσαι τε αυτου Αλεξανδρον τω Διονυσω και ευωχηθηναι ομου τοις εταιροις. Οι δε και ταδε ανεγραψαν, ει δη τω πιστα και ταυτα, πολλους των αμφ' αυτον των ουκ ημελημενων Μακεδονων τω τε κισσω στεφανωσαμενους και υπο τη κατακλησει του θεου κατασχεθηναι τε προς του Διονυσου και ανευασαι τον θεον και βακχευσαι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati