Παλιν τοινυν, ω ανδρες Αθηναιοι, κατιδων Νεοπτολεμον τον υποκριτην, τω μεν της τεχνης προσχηματι τυγχανοντ' αδειας, κακα δ' εργαζομενον τα μεγιστα την πολιν και τα παρ υμων διοικουντα Φιλιππω και πρυτανευοντα, παρελθων ειπον εις υμας, ουδεμιας ιδιας ουτ' εχθρας ουτε συκοφαντιας ενεκεν, ως εκ των μετα ταυτ' εργων γεγονε δηλον. Και ουκετ' εν τουτοις αιτιασομαι τους υπερ Νεοπτολεμου λεγοντας, - ουδε εις γαρ ην, - αλλ' αυτους υμας: ει γαρ εν Διονυσου τραγωδους εθεασασθε, αλλα μη περι σωτηριας και κοινων πραγματων ην ο λογος, ουκ αν ουτως ουτ' εκεινου προς χαριν ουτ' εμου προς απενθειαν ηκουσατε. Καιτοι τουτο γ' υμας οιμαι νυν απαντας ησθησθαι οτι την τοτ' αφιξιν εις τους πολεμιους ποιησαμενος υπερ του τακει χρηματ' οφειλομενα, ως εφη, κομισας δευρο λητουργειν: και τουτω τω λογω πλειστω χρησαμενος ως δεινον ει τις εγκαλει τοις εκειθεν ενθαδε τας ευποριας αγουσιν, επειδη δια την ειρηνην αδειας ετυχεν, ην ενθαδ' εκεκτητ' ουσιαν φανεραν, ταυτην εξαργυρισας προς εκεινον απαγων οιχεται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati