Τα κελευομεν ημας αρα δει ποιειν ταυτα φοβουμενους; και συ ταυτα κελευεις; πολλου γε και δεω: αλλ' ως ουτε πραξομεν ουδε αναξιον ημων αυτων ουτ' εσται πολεμος, νουν δε δοξομεν πασιν εχειν και τα δικαια λεγειν, τουτ' οιμαι δειν ποιειν. Προς δε τους θρασεως οτιουν οιομενους υπομειναι δειν και μη προορωμενους τον πολεμον, εκεινα βουλομαι λογισασθαι. Ημεις αγαθων αιτιαν ειναι νομιζοντες η το προσκρουειν και φιλονικειν περι τουτων. Ουκουν ευητες και κομιδη σχετλιον, προς εκαστους καθ' εν ουτω προσενηνεγμενους περι των οικειων και αναγκαιοτατων, προς παντας, περι της εν Δελφοις σκιας νυνι πολεμησαι. Θηβαιους εωμεν εχειν Ωρωπον: και ει τις εροιθ' ημας, κελευσας ειπειν ταληθη, δια τι; ινα μη πολεμωνεν, φαιμεν αν. Και Φιλιππω νυνι κατα τας συνθηκας Αμφιπολεως παρακεχωρηκαμεν και Καρδιανους εωμεν εξω Χερρονησιτων των αλλων τεταχθαι, και τον Καρα τας νησους καταλαμβανειν, Χιον και Κων και Ροδον, και Βυζαντιους καταγειν τα πλοια, δηλον οτι την απο της ειρηνης ησυχιαν πλειονων.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati