Ει τοινυν ο Φιλιππος τοτε ταυτην εσχε την γνωμην, ως χαλεπον πολεμειν εστιν' Αθηναιοις εχουσι τοσαυτ' επιτειχισματα της αυτου χωρας ερημον οντα συμμαχων, ουδεν αν ων νυνι πεποιηκεν επραξεν, ουδε τοσαυτην εκτησατο δυναμιν. Αλλ' ειδεν, ω ανδρες' Αθηναιοι, τουτο καλως εκεινος, οτι ταυτα μεν εστιν απαντα τα χωρι ' αθλα του πολεμου κειμενα εν μεσω, φυσει δ' υπαρχει τοις παρουσι τα των αποντων, και τοις εθελουσι πονειν και κινδυνευειν τα των αμελουντων. Και γαρ τοι ταυτη κρησαμενος τη γνωμη παντα κατεστραπται και εχει, τα μεν ως αν ελων τις εχει πολεμω, τα δε συμμαχα και φιλα ποιησαμενος: και γαρ συμμαχειν και προσεχειν τον νουν τουτοις εθελουσιν απαντες, ους αν ορωσι παρεσκευασμενους και πραττειν εθελοντας α χρη.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati