Μη γαρ ως θεω νομιζετ' εκεινω τα παροντα πεπηγεναι πραγματ' αθανατα, αλλα και μισει τις εκεινον και δεδιεν, ω ανδρες Αθηναιοι, και φθονει, και των πανυ νυν δοκουντων οικειως εχειν: και απανθ' οσαπερ καν αλλοις τισιν ανθρωποις ενι, ταυτα καν τοις μετ' εκεινου χρη νομιζειν ενειναι. Κατεπτηχε μεντοι παντα ταυτα νυν, ουκ εχοντ' αποστροφην δια την υμετεραν βραδυτητα και ραθυμιαν, ην αποθεσθαι φημι δειν ηδη. Ορατε γαρ, ω ανδρες Αθηναιοι, το πραγμα, οι προεληλυθεν ασελγειας ανθρωπος, ος ουδ' αιρεσιν υμιν διδωσι του πραττειν η αγειν ησυχιαν, αλλ' απειλει και λογους υπερηφανους, ως φασι, λεγει, και ουχ οιος εστιν, εχων α κατεστραπται, μενειν επι τουτων, αλλ' αει τι προσπεριβαλλεται και κυκλω πανταχη μελλοντας ημας και καθημενους περιστοιχιζεται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati