Ως μεν ουν δει τα προσηκοντα ποιειν εθελοντας υπαρχειν απαντας ετοιμως, ως εγνωκοτων υμων και πεπεισμενων, παυομαι λεγων: τον δε τροπον της παρασκευης, ην απαλλαξαι αν των τοιουτων πραγματων ημας οιομαι, και το πληθος οσον, και πορους ουστινας χρηματων, και ταλλ' ως αν μοι βελτιστα και ταχιστα δοκει παρασκευασθηναι, και δη πειρασομαι λεγειν, δεηθεις υμων, ω ανδρες Αθηναιοι, τοσουτον. Επειδαν απαντ' ακουσητε, κρινατε: μη προτερον προλαμβανετε: μηδ', αν εξ αρχης δοκω τινι καινην παρασκευην λεγειν, αναβαλλειν με τα πραγματα ηγεισθω. Ου γαρ οι « ταχυ » και « τημερον » ειποντες μαλιστ' εις δεον λεγουσιν ( ου γαρ αν τα γ' ηδη γεγενημενα τη νυνι βοηθεια κωλυσαι δυνηθειημεν ), αλλ' ος αν δειξη τις πορισθεισα παρασκευη και ποση και ποθεν διαμειναι δυνησεται, εως αν η διαλυσωμεθα πεισθεντες τον πολεμον η περιγενωμεθα των εχθρων: ουτω γαρ ουκετι του λοιπου πασχοιμεν αν κακως. Οιμαι τοινυν εγω ταυτα λεγειν εχειν, μη κωλυων ει τις αλλος επαγγελλεται τι. Η μεν ουν υποσχεσις ουτω μεγαλη, το δε πραγμ' ηδη τον ελεγχον δωσει: κριται δ' υμεις εσεσθε.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati