Του χαριν δη ταυτα λεγω και διεξερχομαι; - ου γαρ απεχθανεσθαι μα τον Δια και παντας τους θεους προσιρουμαι - ιν υμων εκαστος, ω ανδρες Αθηναιοι, τουτο γνω και ειδη οτι η καθ' ημεραν ραστωνη και ραθυμια ωσπερ τοις ιδιοις βιος, ουτω και τοις πολυσιν ουκ εφ' εκαστου των αμελουμενων ποιει την αισθησιν ευθεως, αλλ' επι τω κεφαλαιω των πραγματων απαντα. Ορατε Σερριον και Δυρισκον: ταυτα γαρ πρωτον ωλιγωρηθη μετα την ειρηνην, α πολλοις υμων ουδε γνωρει ιστιν ισως. Ταυτα μεντοι εαθεντα και παροφθεντ' απωλεσε Θρακην και Κερσοβλεπτην, συμμακον ονθ' υμων. Παλιν ταυτ' αμελουμεν' ιδων και ουδεμιας βοηθειας τυγχανοντα παρ' υμων κατεσκασπτε Πορθμον και τυραννιδ' απαντικρυ την Αττικης επετειχισεν υμιν εν τη Ευβοια. Ταυτης ολιγωρουμενης Μεγαρ: εαλω παρα μικρον. Ουδεν εφροντισατ' ουδ επεστραφητ' ουδεν τουτων, ουδ' ενεδειξασθε τουθ' οτι ουκ επιτρεμετε τουτο ποιειν αυτω: Αντρωνας επριατο και μετ' ου πολυν κρονον τα εν Ωρεω πραγματ' ειληφει. Πολλα δε και παραλειπω. Φερας, την επ' Αμβρακιαν οδον, τας εν Ηλιδι σφαγας, αλλα ρυρια ου γαρ ιν' εξαριθμησωμαι τους βεβιασμενους και τους ηδικημενους υπο Φιλιππου, ταυτα διεξηλθον, αλλ' ινα τουθ' υμιν δειξω, οτι ου στησεται παντας ανθρωπους αδικων, τα δ' υφ' αυτω κοιουμενος Φιλιππος, ει μη τις αυτον λωλυσει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati