Επαμεινωνδας δ' ετι ζων εις την παρεμβολην απηνεχθη, και των συγκληθεντων ιατρων αποφηναμενων, οτι παντως, οταν εκ του θωρακος εξαιρεθη το δορυ, συμβησεται και τον θανατον επακολουθησαι, ευψυχοτατην του βιου καταστροφην εποιησατο. Πρωτον μεν γαρ τον υπασπιστην προσκαλεσαμενος επηρωτησεν, ει διασεσωκε την ασπιδα. Του δε φησαντος και θεντος αυτην προ της ορασεως, παλιν επηρωτησε, ποτεροι νενικηκασιν. Αποφαινομενου δε του παιδος οτι Βοιωτοι νενικηκασιν, «Ωρα», φησιν, «εστι τελευταν», και προσεταξεν εκσπασαι το δορυ. Αναβοησαντων δε των παροντων φιλων, και τινος ειποντος οτι «Τελευτας ατεκνος, Επαμεινωνδα», και δακρυσαντος, «Μα Δια μεν», φησιν, «αλλα καταλειπω δυο θυγατερας, την τε εν Λευκτροις νικην και την εν Μαντινεια»· και του δορατος εξαιρεθεντος ανευ πασης ταραχης εξεπνευσεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati