Κατα τουτον τον δη χρονον μυθολογουσι Διονυσον επιφανεντα, και δια το καλλος της Αριαδνης αφελομενον του Θησεως την παρθενον, εχειν αυτην ως γυναικα γαμετην αγαπωμενην διαφεροντως. Μετα γουν την τελευτην αυτης δια την φιλοστοργιαν αθα­νατων καταξιωσαι τιμων, καταστερισαντα τον εν ουρανω στεφανον Αριαδνης. Τους δε περι τον Θησεα φασι δια την αρπαγην της κορης δυσφορουντας ισχυρως, και δια την λυπην επιλαθομενους της Αιγεως παραγγελιας, τοις μελασιν Ιστιοις καταπλειν εις την Αττικην. Αιγεα δε θεασαμενον τον καταπλουν, και δοξαντα τεθνηκεναι τον υιον, ηρωικην αμα πραξιν και συμφοραν επιτελεσασθαι· αναβαντα γαρ εις την ακροπολιν, και δια την υπερβολην της λυπης προσκοψαντα τω ζην, εαυτον κατακρημνισαι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati