Επαμεινωνδας ετι ζων εις την παρεμβολην απηνεχθη, και των συγκληθεντων ιατρων αποφηναμενων οτι παντως, οταν εκ του θωρακος εξαιρεθη το δορυ, συμβησεται και τον θανατον επακολουθησαι, ευψυχοτατα την του βιου καταστροφην εποιησατο. Πρωτον μεν γαρ τον υπασπιστην προσκαλεσαμενος επηρωτησεν ει διασεσωκε την ασπιδα. Του δε δηλουντος αυτην προ της ορασεως, παλιν επηρωτησε, ποτεροι νενικηκασιν. Αποφαινομενου δε του παιδος οτι Βοιωτοι νενικηκασιν· «Ωρα», εφη, «εστι τελευταν», και προσεταξεν εκσπασαι το δορυ. Αναβοησαντων δε των παροντων φιλων, και τινος ειποντος οτι· «Τελευτας ατεκνος, Επαμεινωνδα» και δακρυσαντος, «Μα Δια μεν», υπελαβε, «αλλα καταλειπω δυο θυγατερας, την τε εν Λευκτρονς νικην και την εν Μαντινεια». Και, του δορατος εξαιρεθεντος, ανευ πασης ταραχης εξεπνευσεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati