Μυτιληναιος ανηρ τις, Μακαρευς το ονομα, Ιερευς του Διονυσου, λογω μεν πραος εδοκει ειναι και επιεικης, εργω δε ανοσιωτατος παντων των ανθρωπων ην. Ξενου δε ποτε ηκοντος παρ' αυτον και δοντος αυτω παρακαταθηκην χρυσιου πληθος, εν τω μυχω του νεω την γην διασκαψας ο Μακαρευς κατωρυξε το χρυσιον. Μετ' ου δε πολυν χρονον ο ξενος το χρυσιον απητει. Ο δε εισαγαγων ενδον, ως αποδωσων τον θησαυρον, κατεσφαξε, και το χρυσιον ανωρυξεν, σντ' αυτου δε το του ξενου σωμα κατεθετο· και ωετο, ωσπερ τους ανθρωπους, ουτω και τον θεον λανθανειν. Αλλα μετα μικρον εδωκεν ο Μακαρευς την δικην συν τη εαυτου κεφαλη και τη της γυναικος και τη των παιδων προσετι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati