Τιτορμω φασι τω βουχολω περιτυχειν τον Κροτωνιατην Μιλωνα, μεγαλοφρονουντα δια την ρωμην του σωματος. Θεασαμενος ουν μεγαν τον Τιτορμον το σωμα ιδειν, εβουλετο λαβειν αυτου της ισχυος πειραν. Ο δε Τιτορμος ελεγε μηδεν μεγα ισχυειν, καταβας δε ες τον Ευηνον και θοιματιον αποδυς λιθον λαμβανει μεγιστον, και πρωτον μεν ελκει αυτον προς εαυτον, ειτα απωθει, και δις και τρις τουτο εποιησε, ο δε Μιλων μολις τον λιθον εκινησεν. Ειτα επι την αγελην ηλθε, και μεγιστον ταυρον λαμβανει του ποδος· και ο μεν αποδραναι εσπευδεν, ου μην εδυνατο. Θεασαμενος δε ο Μιλων ες τον ουρανον τας χειρας τεινας εφατο «Ω Ζευ, μη Ηρακλη ημιν ετερον εσπειρας;».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati