Αννων ο Καρχηδονιος, υψουμενος υπο της τρυφης, ουκ εβουλετο διαμενειν εν τοις των ανθρωπων δροις, αλλα θεος ενομιζεν ειναι και ελεγεν αυτου του Διος κρεισσων ειναι. Ελαμβανεν ουν παμπολλους ορνιθας ωδικους και, τρεφων αυτους εν σκοτω, εν ρημα εδιδασκε λεγειν· «Αννων θεος εστιν». Επει δε εκεινοι, ταυτην μονην φωνην ακουοντες, εμανθανον, επεμπεν αλλον αλλοσε, οιομενος παντας τους ανθρωπους ακουσειν τουτον τον λογον και νομιειν αληθως αυτον θεον ειναι. Οι δ' ορνιθες, παλιν ελευθεροι γιγνομενοι, ταχεως τα μαθηματα τα εν τη δουλεια επελανθανοντο, και αυθις τα οικεια ηδον και τα των ορνιθων φθεγματα εφθεγγοντο. Και ουτως ο κενοδοξος και υπερηφανος Αννων εψευδετο της ηλιθιου ελπιδος αυτου.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati