Δευτερα δε λεγουσι γενεα μετα ταυτα Αλεξανδρον τον Πριαμου ακηκοοτα ταυτα, εθελησαι οι εκ της Ελλαδος δι αρπαγης γενεσθαι γυναικα, επισταμενον παντως οτι ου δωσει δικας· ουδε γαρ εκεινους διδοναι. Ουτω δη αρπασαντος αυτου Ελενην, τοις Ελλησι δοξαι πρωτον πεμψαντας αγγελους απαιτειν τε Ελενην και δικας της αρπαγης αιτειν. Τους δε, προισχομενων ταυτα, προφερειν αυτοις Μηδειας την αρπαγην, ως ου δοντες αυτοι δικας ουδε εκδοντες απαιτουντων, βουλοιντο σφι παρ' αλλων δικας γιγνεσθαι. Μεχρι μεν ουν τουτου αρπαγας μονας ειναι παρ' αλληλων, το δε απο τουτου Ελληνας δη μεγαλως αιτιους γενεσθαι· προτερους γαρ αρξαι στρατευεσθαι ες την Ασιαν η αυτους ες την Ευρωπην. Το μεν νυν αρπαζειν γυναικας ανδρων αδικιον νομιζειν εργον ειναι, το δε αρπασθεισων σπουδην ποιησασθαι τιμωρειν ανοητων, το δε μηδεμιαν ωραν εχειν αρπασθεισων σωφρονων δηλα γαρ δη οτι, ει μη αυται εβουλοντο, ουκ αν ηρπαζοντο. Σφας μεν δη τους εκ της Ασιας λεγουσι Περσαι αρπαζομενων των γυναικων λογον ουδενα ποιησασθαι, Ελληνας δε Λακεδαιμονιας ενεκα γυναικος στολον μεγαν συναγειραι και επειτα ελθοντας ες την Ασιαν την Πριαμου δυναμιν καθελειν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati