Λαβοντες Κροισον, οι Περσαι ηγαγον παρα Κυρον. Ο δε συννησας πυραν μεγαλην ανεβιβασεν επ' αυτην τον Κροισον τε εν πεδαις δεδεμενον και δις επτα Λυδων παρ' αυτον παιδας, εν νοω εχων ειτε ακροθινια ταυτα καθαγιειν θεων οτω, ειτε και ευχην επιτελεσαι θελων, ειτε και πυθομενος τον Κροισον ειναι θεοσεβη τουδε ενεκα ανεβιβασεν επι την πυραν, βουλομενος ειδεναι ει τις αυτον δαιμων ρυσεται του μη ζωντα κατακαυθηναι. Αυτον μεν δη ποιειν ταυτα. Τω δε Κροισω εστωτι επι της πυρας εισελθειν, καιπερ εν κακω οντι τοσουτω, το του Σολωνος, ως αυτω ειη συν θεω ειρημενον, το «μηδενα ειναι των ζωοντων ολβιον». Ως δε αρα αυτον προσστηναι τουτο, αναστεναξαντα ες τρις ονομασαι «Σολων». Και τον Κυρον ακουσαντα κελευσαι τους ερμηνεας επερεσθαι τον Κροισον τινα τουτον επικαλοιτο, και τους προσελθοντας επερωταν. Κροισον δε τεως μεν σιγην εχειν ερωτωμενον, μετα δε, ως ηναγκαζετο, ειπειν· «Ον αν εγω πασι τυραννοις προετιμησα μεγαλων χρηματων ες λογους ελθειν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati