Η δε ως ειδε το παιδιον μεγα τε και ευειδες εον, δακρυσασα και λαβομενη των γουνατων του ανδρος εχρηιζε μηδεμιη τεχνη εκθειναι μιν. Ο δε ουκ εφη οιος τε ειναι αλλως αυτα ποιεειν επιφοιτησειν γαρ κατασκοπους εξ Αρπαγου εποψομενους, απολεεσθαι τε κακιστα ην μη σφεα ποιηση. Ως δε ουκ επειθε αρα τον ανδρα, δευτερα λεγει η γυνη ταδε· «Επει τοινυν ου δυναμαι σε πειθειν μη εκθειναι, συ δε ωδε ποιησον ει δη πασα γε αναγκη οφθηναι εκκειμενον τετοκα γαρ και εγω, τετοκα δε τεθνεος· τουτο μεν φερων προθες, τον δε της Αστυαγεος θυγατρος παιδα ως εξ ημεων εοντα τρεφωμεν. Και ουτω ουτε συ αλωσεαι αδικεων τους δεσποτας, ουτε ημιν κακως βεβουλευμενα εσταν ο τε γαρ τεθνεως βασιληιης ταφης κυρησει και ο περιεων ουκ απολεει την ψυχην».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati