Αμασις Πολυκρατει ωδε λεγει. Ηδυ μεν πυνθανεσθαι ανδρα φιλον και ξεινον ευ πρησσοντα, εμοι δε αι σαι μεγαλαι ευτυχιαι ουκ αρεσκουσι, το θειον επισταμενω ως εστι φθονερον. Και κως βουλομαι και αυτος και των αν κηδωμαι το μεν τι ευτυχεειν των πρηγματων, το δε προσπταιειν, και ουτω διαφερειν τον αιωνα εναλλαξ πρησσων η ευτυχεειν τα παντα· ουδενα γαρ κω λογω οιδα ακουσας οστις ες τελος ου κακως ετελευτησε προρριζος, ευτυχεων τα παντα. Συ νυν εμοι πειθομενος ποιησον προς τας ευτυχιας τοιαδε. Φροντισας το αν ευρης εον τοι πλειστου αξιον και επ' ω συ απολομενω μαλιστα την ψυχην αλγησεις, τουτο αποβαλε ουτω οκως μηκετι ηξει ες ανθρωπους. Ην τε μη εναλλαξ ηδη τωπο τουτου αι ευτυχιαι τοι τησι παθησι προσπιπτωσι, τροπω τω εξ εμεο υποκειμενω ακεο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati