Τριτος δε Δαρειος απεδεικνυτο γνωμην, λεγων· «Εμοι δε τα μεν ειπε Μεγαβυζος ες το πληθος εχοντα δοκεει ορθως λεξαι, τα δε ες ολιγαρχιην ουκ ορθως. Τριων γαρ προκειμενων και παντων τω λογω αριστων εοντων, δημου τε αριστου και ολιγαρχιης και μουναρχου, πολλω τουτο προεχειν λεγω. Ανδρος γαρ ενος του αριστου ουδεν αμεινον αν φανει η· γνωμη γαρ τοιαυτη χρεωμενος επιτροπευοι αν αμωμητως του πληθεος, σιγωτο τε αν βουλευματα επι δυσμενεας ανδρας ουτω μαλιστα. Εν δε ολιγαρχιη πολλοισι αρετην επασκεουσι ες το κοινον εχθεα ιδια ισχυρα φιλεει εγγινεσθαι· αυτος γαρ εκαστος βουλομενος κορυφαιος ειναι γνωμησι τε νικαν ες εχθεα μεγαλα αλληλοισι απικνεονται, εξ ωυ στασιες εγγινονται, εκ δε των στασιων φονος, εκ δε του φονου απεβη ες μουναρχιην και εν τουτω διεδεξε οσω εστι τουτο αριστον. Δημου τε αυ αρχοντος αδυνατα μη ου κακοτητα εγγινεσθαι· κακοτητος τοινυν εγγινομενης ες τα κοινα εχθεα μεν ουκ εγγινεται τοισι κακοισι, φιλιαι δε ισχυραι· οι γαρ κακουντες τα κοινα συγκυψαντες ποιευσι. Τουτο δε τοιουτο γινεται ες ο αν προστας τις του δημου τους τοιουτους παυση· εκ δε αυτων θωμαζεται ουτος δη υπο του δημου, θωμαζομενος δε αν ων εφανη μουναρχος εων· και εν τουτω δηλοι και ουτος ως η μουναρχιη κρατιστον».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati