Ταυτα εντειλαμενος ηιε επι τας πυλας, πολλα επιστρεφομενος ως δη αληθεως αυτομολος. Ορωντες δε απο των πυργων οι κατα τουτο τεταγμενοι κατετρεχον κατω και ολιγον τι παρακλιναντες την ετερην πυλην ειρωτων τις τε ειη και οτεο δεομενος ηκοι. Ο δε σφι ηγορευε ως ειη τε Ζωπυρος και αυτομολεοι ες εκεινους. Ηγον δη μιν οι πυλουροι, ταυτα ως ηκουσαν, επι τα κοινα των Βαβυλωνιων καταστας δε επ' αυτα κατοικτιζετο, φας υπο Δαρειου πεπονθεναι τα επεπονθεε υπ' εωυτου, παθειν δε ταυτα διοτι συμβουλευσαι οι απανισταναι την στρατιην, επειτε δη ουδεις πορος εφαινετο της αλωσιος. «Νυν τε», εφη λεγων, «εγω υμιν, ω Βαβυλωνιοι, ηκω μεγιστον αγαθον, Δαρειω δε και τη στρατιη και Περσησι μεγιστον κακον ου γαρ δη εμε γε ωδε λωβησαμενος καταπροιξεται· επισταμαι δ' αυτου πασας τας διεξοδους των βουλευματων».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati