Ο γαρ Ιστιαιος βουλομενος τω Αρισταγορη σημηναι αποστηναι αλλως μεν ουδαμως ειχε ασφαλεως σημηναι ωστε φυλασσομενων των οδων, ο δε των δουλων τον πιστοτατον αποξυρωσας την κεφαλην εστιξε και ανεμεινε αναφυναι τας τριχας· ως δε ανεφυσαν ταχιστα, απεπεμπε ες Μιλητον εντειλαμενος αυτω αλλο μεν ουδεν, επεαν δε απικηται ες Μιλητον, κελευειν Αρισταγορην ξυρωσαντα μιν τας τριχας κατιδεσθαι ες την κεφαλην τα δε στιγματα εσημαινε, ως και προτερον μοι ειρηται, αποστασιν. Ταυτα δε ο Ιστιαιος εποιεε συμφορην ποιευμενος μεγαλην την εωυτου κατοχην την εν Σουσοισι· αποστασιος ων γινομενης πολλας ειχε ελπιδας μετησεσθαι επι θαλασσαν, μη δε νεωτερον τι ποιευσης της Μιλητου ουδαμα ες αυτην ηξειν ετι ελογιζετο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati