Ηυ δε των τις Αθηναιων ανηρ ες πρωτους νεωστι παριων, τω ουνομα μεν ην Θεμιστοκλεης, παις δε Νεοκλεος εκαλεετο. Ουτος ωνηρ ουκ εφη παν ορθως τους χρησμολογους συμβαλλεσθαι, λεγων τοιαδε, ει ες Αθηναιους ειχε το επος ειρημενον εοντως, ουκ αν ουτω μιν δοκεειν ηπιως χρησθηναι, αλλα ωδε· «Τω σχετλιη Σαλαμις» αντι του· «Τω θειη Σαλαμις», ει περ γε εμελλον οι οικητορες αμφ' αυτη τελευτησειν αλλα γαρ ες τους πολεμιους τω θεω ειρησθαι το χρηστηριον συλλαμβανοντι κατα το ορθον, αλλ' ουκ ες Αθηναιους. Παρασκευαζεσθαι ων αυτους ως ναυμαχησοντας συνεβουλευε, ως τουτου εοντος του ξυλινου τειχεος. Ταυ τη Θεμιστοκλεος αποφαινομενου, Αθηναιοι ταυτα σφι εγνωσαν αιρετωτερα ειναι μαλλον η τα των χρησμολογων, οι ουκ εων ναυμαχιην αρτεεσθαι, το δε συμπαν ειπαι ουδε χειρας ανταειρεσθαι, αλλα εκλιποντας χωρην την Αττικην αλλην τινα οικιζειν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati