Αφικνουντο τοτε εις Σαρδεις πολλοι εκ της Ελλαδος σοφισται και εξενιζοντο παρα τω Κροισω βασιλει, τω των ανδρων πλουσιωτατω. Εν δε τοις αλλοις αφικνειτο και Σολων, ο κλεινος Αθηναιος νομοθετης, ος απεδημει ετη δεκα ινα μη αναγκαζοιτο τινα των νομων μεταλλασσειν. Μετα δε, τριτη η τεταρτη ημερα, οι του Κροισου θεραποντες περιηγον τον Σολωνα κατα τους θησαυρους και εδηλουν αυτα παντα τα χρηματα. Επειτα ο Κροισος ηρωτα· «Ξενε Αθηναιε, μεγαλη η δοξα εστι και παρ' ημιν της σης σοφιας και πλανης· τινα ουν τον ολβιωτατον παντων των ανθρωπων νομιζεις;». Ο μεν τουτο διηρωτα οτι ηλπιζεν ειναι αυτος ο τοιν ανθρωπων ολβιωτατος· ο δε Σολων απεκρινετο· «Ο παντων ολβιωτατος Τελλος Αθηναιος εστιν, ος εσθλους υιους ειχε και πασιν εωρα παιδας εκγιγνεσθαι, και παντας παραμενειν, λαμπρως δε ετελευτα εν τη εν Ελευσινι μαχη».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati