Ο Κροισος χαλεπως μεν εφερε την του Σολωνος αποκρισιν, ομως δε παλιν ηρωτα· «Τινα ουν δευτερον νομιζεις μετα τον Τελλον;» και ο Σολων απεκρινετο· «Κλεοβιν τε και Βιτωνα. Ουτοι οι νεανιαι γαρ, οτι εορτη ην της Ηρας τοις Αργειοις και εδει την αυτων μητερα, της θεας ιερειαν, τη αμαξη κομιζεσθαι εις το ιερον, επει οι βοες εκ των αγρων ου παρεγιγνοντο εν ωρα, αυτοι το ζυγον υπεδυνον και την αμαξαν σταδιους πεντε και τεσσαρακοντα ειλκον. Η δε μητηρ αυτων δια τουτο το πραγμα ευχετο την θεαν δωρεισθαι τοις υιοις το αθλον ο εδοκει αυτη το αριστον μετα δε ταυτην την ευχην οι νεανιαι κατεκοιμωντο και εν υπνω απεθνησκον». Ο Κροισος ουν ωργιζετο και ελεγεν· «Τω ξενε Αθηναιε, την ημετεραν ευδαιμονιαν ουτω καταφρονεις, ωστε ημας ησσον των Ιδιωτων ποιεισθαι;». Ωι ο Σολων· «Εμοι μεν συγε πλουσιος δοκεις, και πολλων ανθρωπων βασιλευς· τοδε δε μεντοι ου δυνατον εστι γιγνωσκειν, ει ολβιος ει, πριν πυνθανεσθαι ει καλως τον βιον τελευτας».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati