Βασιλει δε Δαρειω εξηγγελθη την πολιν αλουσαν εμπεπρησθαι υπο Αθηναιων και Ιωνων. Λεγουσι δε αυτον, ως επυθετο ταυτα, των μεν Ιωνων ουδενα λογον ποιησασθαι, ει ειδοτα ως τουτους γε ραδιως τιμωρησεται, περι δε των Αθηναιων μαλλον κινηθεντα, ερωτησαι οιτινες ειεν. Ακουσας δε οτι εκ της Ελλαδος ηκουσι συμμαχησοντες τοις Ιωσι, δεινως ωργισθη. Ευθυς ουν ητησε το τοξον, λαβων δε αυτο και επιθεις οιστον, ανω ες τον ουρανον αφηκε, και τουτο ποιων ειπεν, ως φασιν, «Ω Ζευ, γενοιτο μοι τισασθαι τους Αθηναιους». Λεγουσι δε ως προσεταξε μετα ταυτα ενι των θεραποντων, οτε προκειτο αυτω δειπνον, τρις εκαστοτε ειπειν· «Δεσποτα, μεμνησο των Αθηναιων». Και επεμψε μεν Ιστιαιον τον Μιλησιον ες Ιωνιαν κατα ταχος οπως τον ταυτα μηχανησαμενον Αρισταγοραν κολασειεν, επι δε τους Αθηναιους εκελευσε τον Μαρδονιον πλειν μεγαλω στολω.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati