Ιατρος ην ατεχνος. Ουτος αρρωστω παρακολουθων, παντων ιατρων λεγοντων αυτον μη κινδυνευειν, αλλα χρονισειν εν τη νοσω, ουτος μονος εφη αυτω παντα τα αυτου ετοιμασαν· «την αυριον γαρ ουχ υπερβηση». Ταυτα ειπων υπεχωρησεν. Μετα χρονον δε τινα αναστας ο νοσων προηλθεν, ωχρος και μολις βαδιζων. Ο δε Ιατρος εκεινος συναντησας αυτω· «Χαιρε,» εφη, «πως εχουσιν οι κατω;». Κακεινος ειπεν· «Ηρεμουσι, πιοντες το ληθης υδωρ. Προ ολιγου δε ο Θανατος και ο Αιδης δεινον ηπειλουν τους ιατρους παντας οτι τους νοσουντας ουκ εωσιν αποθνησκειν και κατεγραφοντο παντας. Εμελλον δε και σε γραψαι, αλλ' εγω, προσπεσων αυτοις και δυσωπησας, εξωμοσαμην αυτοις μη αληθη ιατρον ειναι σε, αλλα ματην διαβληθηναι». Τους απαιδευτους και αμαθεις και κομψολογους ιατρους ο παρων μυθος ελεγχει και στηλιτευει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati