Φιλαργυρος τις, απασαν αυτου την ουσιαν εξαργυρισαμενος και χρυσουν βωλον ποιησας, εν τινι τοπω κατωρυξε, συγκατορυξας εκει και την ψυχην εαυτου και τον νουν και καθ' ημεραν ερχομενος αυτον εβλεπε. Των δε εργατων τις αυτον παρατηρησας και το γεγονος συννοησας, ανορυξας τον βωλον ανειλετο. Μετα δε ταυτα κακεινος ελθων και κενον τον τοπον ιδων, θρηνειν ηρξατο και τιλλειν τας τριχας. Τουτον δε τις ολοφυρομενον ουτως ιδων και την αιτιαν πυθομενος· «Μη ουτως,» ειπεν, «ω ουτος, αθυμει· ουδε γαρ, εχων τον χρυσον, ειχες. Λιθον ουν αντι χρυσου λαβων θες, και νομιζε σοι τον χρυσον ειναι. Την αυτην γαρ σοι πληρωσει χρειαν ως ορω γαρ, ουδ', οτε ο χρυσος ην, εν χρησει ησθα του κτηματος». Ο μυθος δηλοι οτι ουδεν η κτησις, εαν μη η χρησις προση.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati