Ανθρωπος ποτε λεγεται προς σατυρον φιλιαν σπεισασθαι. Και δη χειμωνας καταλαβοντος και ψυχους γενομενου, ο ανθρωπος προσφερων τας χειρας τω στοματι επεπνει. Του δε σατυρου την αιτιαν ερομενου δι ην τουτο πραττει, ελεγεν οτι θερμαινει τος χειρας δια το κρυος. Υστερον δε παρατεθεισης αυτοις τραπεζης και προσφαγηματος θερμου σφοδρα οντος, ο ανθρωπος αναιρουμενος κατα μικρον τω στοματι προσεφερε και εφυσα. Πυνθανομενου δε παλιν του σατυρου τι τουτο ποιει, εφασκε καταψυχειν το εδεσμα, επει λιαν θερμον εστι. Κακεινος εφη προς αυτον· «Αλλ' αποτασσομαι σου τη φιλια, ω ουτος, οτι εκ του αυτου στοματος και το θερμον και το ψυχρον εξιεις». Αταρ ουν και ημας περιφευγειν δει την φιλιαν, ων αμφιβολος εστιν η διαθεσις.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati