Λεων γηρασας ενοσει κατακεκλιμενος εν αντρω. Παρησαν δ' επισκεψομενα τον βασιλεα, πλην αλωπεκος, ταλλα των ζωων. Ο τοινυν λυκος λαβομενος ευκαιριας κατηγορει παρα τω λεοντι της αλωπεκος, ατε δη παρ' ουδεν τιθεμενης τον παντων αυτων κρατουντα και δια ταυτα μηδ' εις επισκεψιν αφιγμενης. Εν τοσουτω δε παρην και η αλωπηξ, και των τελευταιων ηκροασατο του λυκου ρηματων. Ο μεν ουν λεων κατ' αυτης εβρυχατο. Η δ' απολογιας καιρον αιτησασα· «Και τις σε», εφη, «των συνελθοντων τοσουτον ωφελησεν οσον εγω, πανταχοσε περινοστησασα και θεραπειαν υπερ σου παρ' Ιατρων ζητησασα;». Του δε λεοντος ευθυς την θεραπειαν ειπειν κελευσαντος, εκεινη φησιν· «Ει λυκον ζωντα εκδειρας, την αυτου δοραν θερμην αμφιεση». Και του λυκου αυτικα νεκρου κειμενου, η αλωπηξ γελωσα ειπεν ουτως· «Ου χρη τον δεσποτην προς δυσμενειαν παρακινειν, αλλα προς ευμενειαν». Ο μυθος δηλοι οτι ο καθ' ετερου μηχανωμενος καθ' εαυτου την μηχανην περιτρεπει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati