Γυνη τις ανδρα μεθυσον ειχε· του δε παθους αυτον απαλλαξαι θελουσα τοιονδε τι σοφιζεται. Κεκαρωμενον γαρ αυτον υπο της μεθης παρατηρησασα και νεκρου δικην αναισθητουντα, επ' ωμων αρασα, επι το πολυανδριον απενεγκουσα κατεθετα και απηλθεν. Ηνικα δ' αυτον ηδη ανανηφειν εστοχασατο, προσελθουσα την θυραν εκοπτε του πολυανδριου. Εκεινου δε φησαντος· «Τις ο την θυραν κοπτων;», η γυνη απεκρινατο· «Ο τοις νεκροις τα σιτια κομιζων εγω παρειμι». Κακεινος· «Μη μοι φαγειν, αλλα πιειν, ω βελτιστε, μαλλον προσενεγκε· λυπεις γαρ με βρωσεως, αλλα μη ποσεως μνημονευων». Η δε το στηθος παταξασα· «Οιμοι τη δυστηνω,» φησιν, «ουδεν γαρ ουδε σοφισαμενη ωνεσα· συ γαρ, ανερ, ου μονον ουκ επαιδευθης, αλλα και χειρων σαυτου γεγονας, εις εξιν σοι κατασταντος του παθους». Ο μυθος δηλοι οτι ου δει ταις κακαις πραξεσιν εγχρονιζειν εστι γαρ οτε και μη θελοντι τω ανθρωπω το εθος επιτιθεται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati