Ξυλευομενος τις παρα τω ποταμω τον οικειον απεβαλε πελεκυν. Αμηχανων τοινυν παρα την οχθην καθισας ωδυρετο. Ερμης δε μαθων την αιτιαν, και οικτιρας τον ανθρωπον, καταδυς εις τον ποταμον, χρυσουν ανηνεγκε πελεκυν, και ει ουτος εστιν ον απωλεσεν ηρετο. Του δε μη τουτον ειναι φαμενου, αυθις καταβας αργυρουν ανεκομισε. Του δε μηδε τουτον ειναι τον οικειον ειποντος, εκ τριτου καταβας εκεινον τον οικειον ανηνεγκε. Του δε τουτον αληθως ειναι φαμενου, Ερμης αποδεξαμενος αυτου την δικαιοσυνην, απαντας αυτω εδωρησατο. Ο δε παραγενομενος, παντα τοις εταιροις τα συμβαντα ειπεν ων εις τις τα ισα διαπραξασθαι εβουλευσατο και παρα τον ποταμον ελθων, και την οικειαν αξινην εξεπιτηδες αφεις εις το ρευμα, κλαιων εκαθητο. Ο ουν Ερμης παρεγενετο κακεινω, και την αιτιαν μαθων του θρηνου, καταβας ομοιως χρυσην ανηνεγκε, και ηρετο ει ταυτην απεβαλε. Του δε συν ηδονη· «Αληθως ηδ' εστι» φησαντος, μισησας ο θεος την τοιαυτην αναιδειαν, ου μονον εκεινην κατεσχεν, αλλ' ουδε την οικειαν απεδωκεν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati