Ονος εν τινι λειμωνι νεμομενος ως εθεασατο λυκον επ' αυτον ορμωμενον, χωλαινειν προσεποιειτο. Του δε προσελθοντος αυτω και την αιτιαν πυθομενου, δί ην χωλαινει, ελεγεν ως «Φραγμον διαβαινων σκολοπα επατησα» και παρηνει αυτον πρωτον εξελειν τον σκολοπα, ειθ' ουτως αυτον καταθοινησασθαι, ινα μη εσθιων περιπαρη. Του δε πεισθεντος και τον ποδα αυτου επαραντος ολον τε τον νουν προς την οπλην εχοντος ο ονος λαξ εις το στομα τους οδοντας αυτου ετιναξε. Και δς κακως διατεθεις εφη· «Αλλ' εγωγε δικαια πεπονθα. Τι γαρ του πατρος με μαγειρον διδαξαντος αυτος ιατρικην τεχνην υπελαβομην;». Ουτω και των ανθρωπων οι τοις μηδεν προσηκουσιν επιχειρουντες εικοτως δυστυχουσιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati