Αροτης ελυε ξο ζευγος και απηγε εις το πινειν λυκος δε λιμωσσων τροφην εζητει και, περιτυγχανων τω αροτρω, το μεν πρωτον τας των ταυρων ζευγλας περιελειχε, κατα δε μικρον καθηκων τον αυχενα, ανασπαν μη δυναμενος, επι την αρουραν το αροτρον εσυρεν. Ο δε αροτης επανερχεται και τον λυκον θεωμενος ελεγε· «Ειθε γαρ, ω κακη κεφαλη, κολαζοιτο τη κακοπραξιοτ νυν δε καταλειπουν τας αρπαγας και αδικιας επι το γεωπονειν αν τρεποιτο, αλλα δηλον εστι οτι ου δυναται κακη φυσις μεταλλασσεσθαι». Ο μυθος δελοι οτι οι πονηροι των ανθρωπων, και οτε την δικην διδοασιν, ουκ οικτιζονται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati