Φυτον ην εν γεωργου χωρα, καρπον δε ουκ εφερε , αλλα μονον στρουθων και αλλων ορνεων ην καταφυγη. Ο δε γεωργος ως ακαρπον τεμνειν εθελε και μετ' αξινης επεφερε την πληγην. Οι δε στρουθοι ικετευον την καταφυγην αυτων μη εκκοπτειν, αλλ'εαν, ωστε αδειν εν αυτω και τον γεωργον τερπειν. Ο δε ουδαμως αυτων εφροντιζε και δευτεραν πληγην και τριτην επεφερεν. Επει δε εν τω ξυλω κυψελην μελισσων ευρε, την αξινην ριψας, το δενδρον ως ιερον εθεραπευεν. Ο μυθος δηλοι οτι ολιγον οι ανθρωποι το δικαιον στεργουσιν, μαλιστα δε το κερδαλεον επιδιωκουσιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati