Δια στενης οδου εβαδιζεν Ηρακλης. Ορων δ' επι γης ομοιον τι μηλω, πειραται συντριβειν τουτο δε ευθυς γιγνεται διπλουν. Καιτοι Ηρακλης μαλλον τυπτει και τφ ροπαλω παιει. Το δε φυσαται ετι μαλλον και την οδον εμφρασσει. Ο δ' Ηρακλης το ροπαλον ριπτων εθαυμαζετο. Ενθα δε αυτω επιφαινομενη Αθηνα λεγει· «Παυε, ω αδελφε· τουτ' εστιν Ερις. Εαν τις αυτην αμαχει εα, μενει τοιαυτη οια ην πρωτον εν δε ταις μαχαις ουτως αυξανεται». Ο μυθος Βηλοι οτι φανερον εστιν ως αι μαχαι και εριδες αιτιαι μεγαλης βλαβης υπαρχουσιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati