Βουκολος βοσκων αγελην ταυρων, απωλεσε μοσχον περιελθων δε και μη ευρων ηυξατο τω Διι, εαν τον κλεπτην ευρη, εριφον αυτω θυσαι. Ελθων δε εις τινα δρυμωνα, και θεασαμενος λεοντα κατεσθιοντα τον μοσχον, περιφοβος γενομενος, επαρας εις ουρανον τας χειρας· «Δεσποτα Ζευ, παλαι μεν σοι ηυξαμην εριφον θυσαι, εαν τον κλεπτην ευρω· νυν δε ταυρον θυσω, εαν τας του κλεπτου χειρας εκφυγω». Ουτος ο λογος εστιν κατ· ανδρων δυστυχουντων, οιτινες απορουμενοι ευχονται ευρειν, ευροντες δε ζητουσιν αποφυγειν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati