Δημαδης ο ρητωρ, δημηγορων ποτε εν Αθηναις, εκεινων ου πανυ αυτω προσεχοντων, εδεηθη αυτων οπως επιτρεφωσιν αυτω Αισωπειον μυθον ειπειν. Των δε προτρεφαμενων, αυτος αρξαμενος ελεγεν· « Δημητρα και χελιδων και εγχελυς την αυτην εβαδιζον οδον. Γενομενων δε αυτων κατα τινα ποταμον, η μεν χελιδων ανεπτη, η δε εγγελυς κατεδυ ». Και ταυτα ειπων εσιωπησεν. Ερομενων δ' αυτων «τι ουν η Δημητρα επαθεν ;» εφη· «Κεχολωται υμιν, οιτινες, τα της πολεως πραγματα εασαντες Αισωπειων μυθων αντεχεσθε». Ουτω και των ανθρωπων αλογιστοι εισιν, οσοι των μεν αναγκαιων ολιγωρουσι, τα δε προς ηδονην μαλλον αιρουνται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati