Δυο φιλοι την αυτην οδον εβαδιζον. Αρκτου δε αυτοις επιφανεισης, ο μεν ετερος φθασας ανεβη επι τι δενδρον και ενταυθα εκρυπτετο, ο δε ετερος μελλων περικαταληπτος γιγνεσθαι, πεσων κατα του εδαφους τον νεκρον προσεποιειτο. Της δε αρκτου προσενεγκουσης αυτω το ρυγχος και περιοσφραινομενης τας αναπνοας συνειχε· φασι γαρ νεκρου μη απτεσθαι το ζωον. Υποχωρησασης δε, ο απο του δενδρου καταβας επυνθανετο αυτου τι η αρκτος προς το ους ειρηκεν. Ο δε ειπε· «Του λοιπου τοιουτοις μη συνοδοιπορειν φιλοις, οι εν κινδυνοις ου παραμενουσιν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati