Εν τω αγρω φυτον ην ακαρπον καρπους γαρ ουκ εφερεν, αλλα μονον στρουθων και αλλων ορνιθιων καταφυγη ην. Ο γεωργος οιν το αχρειον δενδρον εκτεμνειν εβουλετο· διο την αξινην ελαμβανε και πληγας κατα το δορυ επεφερε. Οι δε στρουθοι και τα αλλα ορνιθια ικετευον μη εκκοπτειν την αυτων καταφυγην, οτι ταις ωδαις τους ανθρωπους εκεινη παρερχομενους ετερπον. Ο γεωργος δε ουκ εφροντιζε των λογων, και διετελει πληγας κατα το δορυ επιφερειν. Ως δε το δενδρον εκοιλαινεν, σμηνος μελισσων ενδον και μελι ευρισκεν. Εχαιρεν ουν σφοδρα ο γεωργος, και την αξινην απερριπτεν, και το δενδρον ως Ιερον εθεραπευετο, και τους στρουθους προσευχετο μη απαλλασσεσθαι εκ του δενδρου. Οι δε στρουθοι ελεγαν· «Ου μην σοι, αλλα ταις μελισσαις ευχαριστοι εσμεν ει μη το δενδρον ολως κατακοπτεις».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati