Τεττιξ επι υψηλου δενδρου ηδε. Αλωπηξ δε, αυτον κατεσθιειν βουλομενη, ταδε επε νοει. Αντικρυς εμενετο και ενεκωμιαζεν αυτον δια την ευφωνιαν, και παρεκαλει καταβαινειν «θεασθαι βουλομαι», εφη, «το ζφον ουτω καλως φθεγγομενον». Κακεινος υπενοει την ενεδραν αυτης· φυλλον ουν απεσπα και επι γης κατεβαλλεν. Η μεν ουν αλωπηξ επι το φυλλον ως επι τον τεττιγα προστρεχει, ο δε τεττιξ ανωθεν λεγει· «Αλλα πλανα, ω αυτη, ει υπολαμβανεις με προς σε καταβαινειν εγω γαρ απ' εκεινου του χρονου τας αλωπεκας φυλασσομαι, οτε εν τω αλωπεκος αντρω πτερα τεττιγος εθεωμην». Ο λογος δηλοι οτι αι των πελας συμφοραι τους φρονιμους των ανθρωπων σωφρονιζουσιν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati